
مریم سلیمی
طراحی برنامه آموزش داستان های اجتماعی و مطالعه اثربخشی آن بر بهره همدلی و بهره نظام مندی کودکان اتیستیک
- رشته تحصیلی
- روانشناسي و آموزش كودكان استثنايي
- مقطع تحصیلی
- کارشناسی ارشد
- تاریخ دفاع
- ۱۳ شهریور ۱۴۰۲
- ساعت دفاع
- چکیده
-
هدف از انجام این پژوهش بررسی طراحی برنامه
آموزش داستانهای اجتماعی و مطالعه اثربخشی آن بر بهره همدلی و بهره نظاممندی کودکان اوتیسم بود. روش این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و با طرح پژوهش پیشآزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمامی کودکان با اختلال طیف اتیسم زیر ۱۲ سال شهرستان محلات در استان مرکزی در سال ۱۴۰۱-۱۴۰۰ بودند. ابتدا به روش نمونهگیری در دسترس ۲۰ نفر انتخاب و سپس به شیوه تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند(۱۰ نفر آزمایش و ۱۰ نفر کنترل). گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقهای آموزش داستانهای اجتماعی قرار گرفت. در این مدت گروه کنترل در لیست انتظار باقی ماند. از مقیاس درجه بندی اوتیسم گیلیام(GARS-۲) گیلیام(۱۹۹۴) و مقیاس بهره همدلی-نظام مندی کودکان (EQ-SQ) آیونگ و همکاران(۲۰۰۹) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. پس از تدوین جلسات آموزشی، با بهرهگیری از نظر ۸ نفر از متخصصان حوزه روانشناسی در سازمان بهزیستی برای اعتباریابی جلسات آموزشی از نسبت روایی محتوایی(CVR) و شاخص روایی محتوایی(CVI) استفاده شد و نسبت روایی محتوایی ۹۳۷/۰ و شاخص روایی محتوایی آن برابر با ۹۸۴/۰ به دست آمد. همچنین در بخش کمی، تجزیه و تحلیل اطلاعات بهدستآمده از اجرای پرسشنامهها از طریق نرمافزار نسخه ۲۴ در دو بخش توصیفی(میانگین و انحراف معیار) و استنباطی(تحلیل کوواریانس چندمتغیره و تکمتغیره) انجام پذیرفت. نتایج بیانگر این بود که آموزش داستانهای اجتماعی توانسته است بر بهبود بهره همدلی و نظاممندی کودکان اوتیسم اثربخشی معناداری داشته باشد(۰۵/۰>P). میتوان نتیجهگیری کرد که آموزش داستانهای اجتماعی میتواند به عنوان مداخلهای مؤثر برای بهبود بهره همدلی و بهره نظاممندی کودکان اتیسم مورد استفاده قرار گیرند.
- Abstract
-
The aim of this study was to investigate developing social stories education program and study of its effectiveness on empathy and systematic quotient of autistic children. This experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group. The statistical population of the research was all children with autism spectrum disorder under ۱۲ years of age in Mahalat city in year ۲۰۲۲-۲۰۲۳. In first, ۲۰ people were selected by available sampling method and then randomly divided into experimental and control groups (۱۰ experimental and ۱۰ control). For the people in the experimental group, the social stories education program was implemented in ۱۰ sessions, but the control group received no training and remained in the waiting list. The instruments used in this study include Gilliam autism rating scale (GARS) of Gilliam (۱۹۹۴) and empathy quotient (EQ-C) and systemizing quotient (SQ-C) of Auyeung and et al (۲۰۰۹). After compiling the training sessions, using the opinions of ۸ experts in the field of psychology in the welfare organization, the content validity ratio (CVR) and content validity index (CVI) were used to validate the training sessions, and the content validity ratio was ۰.۹۳۷ and content validity index was to ۰.۹۸۴. Data analysis was performed using -۲۴ software in two sections: descriptive (mean and standard deviation) and inferential (analysis of covariance). Results indicated that social stories education, significantly improvement on empathy and systematic quotient of autistic children (P<۰.۰۵). It can be concluded that that social stories education can be used as an effective intervention in order to improvement the empathy and systematic quotient of autistic children.
Keywords: social stories education, empathy, systematic quotient of autisticThe aim of this study
was to investigate developing social stories education program and study of its effectiveness on empathy and systematic quotient of autistic children. This experimental study was conducted with a pretest-posttest design with control group. The statistical population of the research was all children with autism spectrum disorder under ۱۲ years of age in Mahalat city in year ۲۰۲۲-۲۰۲۳. In first, ۲۰ people were selected by available sampling method and then randomly divided into experimental and control groups (۱۰ experimental and ۱۰ control). For the people in the experimental group, the social stories education program was implemented in ۱۰ sessions, but the control group received no training and remained in the waiting list. The instruments used in this study include Gilliam autism rating scale (GARS) of Gilliam (۱۹۹۴) and empathy quotient (EQ-C) and systemizing quotient (SQ-C) of Auyeung and et al (۲۰۰۹). After compiling the training sessions, using the opinions of ۸ experts in the field of psychology in the welfare organization, the content validity ratio (CVR) and content validity index (CVI) were used to validate the training sessions, and the content validity ratio was ۰.۹۳۷ and content validity index was to ۰.۹۸۴. Data analysis was performed using -۲۴ software in two sections: descriptive (mean and standard deviation) and inferential (analysis of covariance). Results indicated that social stories education, significantly improvement on empathy and systematic quotient of autistic children (P<۰.۰۵). It can be concluded that that social stories education can be used as an effective intervention in order to improvement the empathy and systematic quotient of autistic children